[SFic KHR] My Place(6927)
posted on 11 May 2008 23:21 by eriz in FicFandom: Katekyo Hitman Reborn!
Pairing: Rokudo Mukuro x Sawada Tsunayoshi
Rate: ……….I don’t know……..55+……….
เขาว่ากันว่า ทุกอย่างมักมีสองด้าน..............
.............กุหลาบ.....สวยงาม...........แต่แหลมคม.........
..............หิมะ.........บริสุทธิ์...........แต่อ้างว้าง..............
...............ความมืด.............สงบ..............แต่เงียบเหงา.......
.........เช่นเดียวกันกับความรัก...........ทั้งเป็นสุข..................แต่ก็ช่าง......เจ็บปวด เหลือเกิน.........
“นายทำบ้าอะไรของนาย!!!!!”
...........วาจา.............ที่คอยตำหนิ.............
“พอทีเถอะนะ..........ถือว่าชั้นขอร้องก็ได้.......”
...........วาจา.............ที่คอยหักห้าม............
“นายไม่เหงาบ้างหรอ?”
............วาจา............ที่คอยเป็นห่วง.........
“งั้น........ชั้นจะอยู่ข้างๆนายเองนะ!”.
..............วาจา...............ที่ให้คำมั่นสัญญา............
...................ที่ไม่อาจเป็นจริง.......................
...............ขอโทษด้วยครับ.................. .....................“....... ว ...... .... ........ ล่................ ที่รัก..............”
นัยน์ตาสองสีปรือขึ้นอย่างเหนื่อยอ่อน ความฝันของอดีตที่เขายังคมจมปลัก
สามปีแล้วสินะ.............นับจากวันนั้น...........
ดวงตาที่เพิ่งปรือเปิดหลับลงอีกครั้ง
“นี่ๆๆ ทำไมที่นี่หนาวจังล่ะ”
“เพราะที่นี่คือโลกของผมไงล่ะครับ”
“แล้ว........นายชอบ.....แบบนี้หรอ?”
“เปล่าหรอกครับ.........”
“.......................”“ก็แค่..........ไม่มีทางเลือก........เท่านั้นล่ะครับ”
............เสียงใสๆ กับบทสนทนาที่แว่วเข้าใบหู.................
....................เสียงที่โหยหาอยู่ทุกเมื่อเชื่อยาม......................
“หวา~ ให้ตายสิ ที่นี่เดินยากจังเลยแฮะ”
.........เสียง.........ที่แสนจะคุ้นแสนคุ้น................
นัยน์ตาที่ยังคงปิด หลับลงแน่นยิ่งกว่าเดิม ราวกับหากไม่ทำเช่นนี้ จะต้องทรมานกว่านี้มากมาย
ไม่ได้.......หากยังปล่อยให้เป็นเช่นนี้...........
..............ผมจะไม่มีวัน............ตัดใจจากคุณ...........
........ได้อีกต่อไป.............
“นี่ๆ ทำไมหลับตาอย่างนั้นล่ะ มุคุโร่” เสียงที่แสนจะไพเราะ ยิ่งกว่าเสียงสวรรค์ใดๆ แต่ก็ทรมาน ยิ่งกว่ายาพิษชั้นเลิศใดๆเช่นกัน
................ปล่อยผมไปเสียเถอะ.................
“อะไรกัน! ชั้นอุตส่าห์มาหาถึงที่นี่ ยังจะหลับตาหนีอีกหรือไงฮะ!!!” แรงเขย่าที่แขนเริ่มแรงขึ้นเรื่อยๆ
..............อย่าทรมานผม.........อีกต่อไปเลย..................
“เฮ้~! ไม่คิดจะลืมตาขึ้นมาเลยจริงๆหรอไงฮะ โรคุโด มุคุโร!!” และแล้วจากแรงเขย่าก็กลายเป็นแรงกระโดดทับ
............ปลดปล่อยผม............ออกจากคุกนี้ที....................
“เอ้า! ลืมตาได้แล้วสินะ คราวนี้” นัยน์ตาต่างสีที่จำต้องลืมขึ้นอย่างเลี่ยงไม่ได้ และเป็นดังคาด
.........ตาสีน้ำตาลกลมโตสดใส ใบหน้าน่ารัก และริมฝีปากจิ้มลิ้มที่แย้มรอยยิ้มอย่างสะใจ........
“เป็นคุณจริงๆด้วย มาอีกแล้วหรือครับ วองโกเล่” ร่างสูงแย้มรอยยิ้มตามปกติ แม้ว่าภายในใจจะร่ำร้องแค่ไหนก็ตาม
.................พอซะทีเถอะ...............ผม................เกลียดความรู้สึกแบบนี้............
....................อย่าทำร้ายกันแบบนี้..............อีกต่อไปเลยนะครับ.........................
“นายนี่ก็จริงๆเลยนะ ทำกันได้” ร่างของผู้มาใหม่เริ่มบ่นกระปอดกระแปด ทั้งๆที่ริมฝีปากยังพาดผ่านรอยยิ้ม
“ผมก็แค่กำลังพักผ่อน คุณมากวนเองนี่ครับ” รอยยิ้มกวนประสาทแย้มออกมาอย่างอดไม่ได้
“............” ใบหน้างดงามเริ่มมุ่ย
“กำลังหลับอยู่สบายๆ อยู่ดีๆคุณก็มาโหวกเหวกให้หนวกหู”
“.........” ใบหน้างามนั้นเริ่มขมวดคิ้ว
“แถมยังมากระโดดทับ ผมอุตส่าห์ทำเป็นไม่สนใจนึกว่าคุณจะเลิก ที่ไหนได้”
“.............” ครานี้เริ่มหงุดหงิดอย่างชัดเจน
“ไม่ไหวเลยนะครับ นิสัยเสียเป็นเด็กๆเลยจริงๆ เฮ้ออออ~”
“นายก็เด็กเหมือนกันนั่นแหละ!!!!” ระเบิดแตกดังโพละ........
“ยังไงหรือครับ?” คนโดนว่ายักคิ้ว พลางยิ้มเผล่
“ก....ก.........ก็....ก็นายแอบอู้มาหลับกลางวันนี่!!!” ร่างเล็กโวยวาย อ๊ากกกกก ให้เขามาเถียงแพ้หมอนี่ เขาก็ไม่เอาด้วยนะ(ถึงจะแพ้มาประจำก็เถอะ แต่ขอชนะบ้างสิ)
“ถ้าอย่างผมเรียกว่าอู้นอนกลางวัน.........อย่างคุณเรียกอะไรละครับ......”
“เอ๋?”
“ถ้าคุณดูนาฬิกาดีๆ นี่มันตีสองแล้วนะครับ วองโกเล่” รอยยิ้มยียวนกวนส้นย้อนกลับมาอีกครั้ง
“หา!!! งั้นชั้นไปทำงานต่อก่อนล่ะ” บอสรุ่นที่สิบแห่งวองโกเล่แฟมิลี่ลุกลี้ลุกลนกระโจนขึ้น
“ครับ”
“แล้ว.....ห้ามอู้ล่ะ อย่าลืมนะ...........เจ้าบ้า.....” ท้องนภาทำหน้ายู่ใส่ ก่อนจะหายวับไป“คึหึหึหึหึ คนอย่างผม ไม่อู้หรอกครับ”
เพราะว่า.............เขาจะรับใช้เพียงท้องนภาผู้นี้เท่านั้น..........มิใช่ใครอื่น................
...............ผมขอสัญญา...............ด้วยวิญญาณนี้.............
ทุกครั้งๆที่ได้สนทนากับร่างๆนั้น เขาก็จะมีความสุขขึ้นมา.........
แต่ทุกคราที่ร่างนั้นจางหายไป...............เขาจะต้องทนทุกข์ทรมานสาหัสนัก..........
เพียงเพราะว่า...........
คนๆนั้น..............เป็นเพียงภาพมายา............
ไร้ตัวตนจริง...................
เป็นเพียงสิ่งหลอกลวง.............
เป็นแค่คำโกหก....................โป้ปดกับตัวเอง......................
......ช่างน่าสมเพชนัก...........ทั้งๆที่รู้......รู้อยู่เต็มอก.........ว่าเป็นแค่ภาพลวง...........
........แต่ก็อดหวังไม่ได้......
.......ว่าคนที่คอยอยู่เคียงข้างทุกค่ำคืน.....
..........ยังอยู่ตรงนี้........
..........อยู่ให้ได้พบเสมอ.....
แม้ว่าในความเป็นจริง.........คนๆนั้น................
.......................จากไปไกลเสียแล้ว........................
แต่ขอสักนิดเถอะ................ขอเพียงยามวิกาลเท่านั้น................. ที่ในโลกของเขา...............จะมีผู้เป็นที่รักยิ่ง................
ขอแค่เพียงได้โอบกอด............
ขอแค่เพียงได้สัมผัส................
ขอแค่เพียงได้เคียงข้าง......................
ขอแค่ได้มีคุณ................วองโกเล่ที่รักของผม...............................
........ไม่ว่ายังไง........ผม.......ก็ยัง...........รัก...........คุณ......
รองเท้าหนังชั้นดีกระทบกับผืนดิน ผ่านหมู่มวลดอกไม้นานาพันธุ์ที่ถูกปลูกไว้ในที่พิเศษ
..................สุสานวองโกเล่..............
แล้วร่างสูงผู้ย่างก้าวเข้ามารบกวนวิเวกแห่งสวนก็หยุดลงน่าป้ายหินที่มีสัญลักษณ์ ‘X’ มือเรียววางช่อดอกไม้สีขาวพิสุทธิ์ลงตรงหน้าแผ่นศิลา
“............ยังคิดถึงเสมอนะครับ.....................วองโกเล่......................หลับให้สบายเถอะครับ.........”
===================== THE END ======================
ขุดฟิคเก่ามาลงกันลืมบล็อกตัวเอง ช่างเจริญจริงๆ ฟิคเรื่องแรกค่ะ มาอ่านแล้วรุสึกว่า จุดมันช่างเยอะจริงๆว้อยยยยย~!! อ่านะ แต่คิเกียดแก้ - -*
ปล.จะทยอยเอาฟิคเก่าๆมาลงเล่นๆนะคะ แหะๆ
edit @ 11 May 2008 23:28:34 by D_Eriz