แท็กไอดอล ตามหัวเรื่องเลย......ได้มาจากพี่อายะ http://ayafee.exteen.com/ (ต้องประจานซะ!! กร๊ากกกกกก) อุตส่าห์ดองซะนานไม่เคยอัพบล็อก....เจอของแรงแล้ว เฮือก!

 

กติกาคุณน้องแท็ก....

แทกนรกนี้มีกติกาอยู่ว่า ผู้ไดได้รับมันไป

จะต้องทำตัวเป็นไอด้อล และทำการอัพบล๊อก!!!

ชายใดได้รับแทกนี้ไป จะต้องรีทัชตัวเองให้กลายเป็นสาวบลิ๊งค์!!

หญิงใดรับแทกนี้ไป จะต้องรีทัชตัวเองให้น่ารักกว่าเดิม!!

และต้องลงรุปที่คิดว่ารีทัชออกมาแบ๊วสุด!!!

และ จะต้องอัพบล๊อกแบบ เนตไอด้อลให้มากที่สุด จะเสแสร้งอย่างไรก็ได้ให้น่าหมั่นใส้ที่สุด

และ ใช้ภาษาพยายามอย่าวิบัติมากจนเกินงาม!

 

มันคือด๋อยอะไรก๊านนนนนนนน~!!!! คนไม่เคยสนดารามันแอ๊บไอดอล!! กี๊ซซซซซซซซ~!!!!!!

 

เอาเถอะนะ....มาลองเริ่มกันเลยเถอะ.... - -*

 

****************************

 

ทักทายกันหน่อยค่าาาา~ >w<

 

 

สวัสดียามสายวันที่ 20 เดือนปูค่ะทุกๆคน สบายดีมั้ยคะ?

ริสจังเองก็พึ่งจะกลับมาอัพบล็อกเอง ขอโทษทุกคนด้วยนะคะที่หายไปนานมากๆเลย อย่าโกรธกันเลยนะคะ! >3<

 

 

คิดถึงทุกๆคนจังเลยค่ะ วันนี้มาบอกว่า ริสจังจะกลับมาจัดการบล็อกให้ดีๆแล้วค่ะ พอดีกลับไปกะเรื่องเรียนเลยหยุดไปสักพัก ต่อจากนี้ไปจะกลับมาอยู่เป็นเพื่อนกับทุกๆคนได้เหมือนเดิมแล้วค่ะ  ^ ^V สู้ตายค่ะ!!

 

 

อ้อ...แล้วก็ใครมีอะไรจะคุยก็เม้นเข้ามาเลยนะคะ เพื่อนๆจะได้สนิทๆกันเหมือนเดิมแล้วละค่ะ ตอนหายไปก็ลืมแจ้งข่าวไปซะได้~ ขอโทษด้วยนะคะที่จู่ๆก็หายไป ไม่ได้โดนลักพาตัวไปไหนหรอกค่ะ!! > /////<

 

 

ขอบคุณเพื่อนทุกๆคนค่ะที่แวะเข้ามาในบล็อกของริส ตอนนี้ยังไม่ได้ตกแต่งอะไรมากเลย อย่าโกรธเค้านะจ๊ะ!

 

 

แล้วก็วันนี้ไปเรียนพิเศษมาเหมือนเดิมละค่ะ ไปซื้อกระเป๋าตังค์ใหม่มาด้วยเพราะปุรินจังมันขาดซะแล้วละค่ะ...

ได้น้องใหม่มาเป็นมินๆจังค่ะ วันหลังจะถ่ายรูปมาให้ดูนะคะ.....ขอบคุณคุณมี้ที่ซื้อให้ละค่ะ! จุ๊บๆ

 

 

วันนี้ริสจังคงต้องไปแล้วละค่ะ บ๊ายบายเพื่อนๆทุกคนนะคะ! ^w^V

แล้วริสจังจะกลับมาใหม่ค่า~ ยินดีที่ได้พบกับทุกๆคนนะคะ 

รักทุกๆคนเลยค่า~ 

 

ปล. ใครอยากได้อะไรก็เควสๆกันได้นะคะ!! แล้วริสจังจะลองดูค่ะ!!! >v

 

 

****************************************

 

กี๊ซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซ~~!!!!!!!!!!! (/กรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง!!!!/)

 อีนี่มันเป็นไผฟร้าาาาาาา~~!!!!!!!! ไม่ใช่ริสสสสสสสสสสสสสสสส!!!!!!!!! อยากจะบ้า....ตูข้าทำไปได่....=[]=""

ตัวจริงมันต้องรั่ว! เสื่อม! ฉ่อย! สยอง!! ไม่ใช่เร้ออออ~~!!!! กร๊าซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซ

 

/ หมดอาลัย.....

 

แทรกๆนิโหน่ยน่อ

เทวดาขาว คือ ป๋าเบีย =[]="" (ที่จริงได้ข่าวว่าเฮียแกเค้า.....ปีศาจสีขาวไม่ใช่เรอะ.....?)

ริสจัง คือ นังริสเสื่อมๆตัวนี้แหละ....- -*

เพื่อนๆ คือ ทุกท่านที่เข้ามาเหยียบบล็อกนี้ (แว่วเสียงคนเข้า / ใครเพื่อนเองฟระ....)

อยู่เป็นเพื่อน คือ มาเสื่อมอนาถ....

เดือนปู คือ เดือนกรกฎาคม ฮา~

ปุรินจัง คือ เป๋าตังลายหมูที่ชื่ออะไรซักอย่าง - -* มันเพิ่งขาดแคว้กจนเกินซ้อมแซมด้วยพลังถึกเมื่อวานนี้....

มินๆจัง คือ เป๋าลายมิกกี้มินนี่ที่เพิ่งไปจกมาวันนี้ ต่อราคาได้20บาทเองอะพี่น้อง -0-"

 

พอเถอะ......อนาถ..... = ="

 

เสริมเล็กน้อย ไม่ได้อัพถี่หรอกนะคะปกติน่ะ!! แค่ปกติอัพฟิคในบล็อกด้วยแล้วตอนหลังขี้เกียจเลยหยุดไปเท่านั้นเอง - -*

ส่วนที่ให้เควส....เควสได้แต่นังริสไม่ทำค่ะ....บอกแล้วว่าขี้เกียจ!!!

 

 

แท็กต่อ......ใครอยากนรกก็เอาไปเลยค่ะ กร๊าซซซซซซซ

 ที่จริงคือเพื่อนๆ exteen ริสไม่ได้ไปเม้นจนขาดการติดต่อแล้วตะหาก -0-"

 

ไปล่ะเน่อออ~ /นอนตาย....

edit @ 20 Jul 2008 17:16:12 by D_Eriz

edit @ 20 Jul 2008 17:17:15 by D_Eriz

edit @ 20 Jul 2008 17:19:35 by D_Eriz

My Place By: D_Eriz Sercrey
Fandom: Katekyo Hitman Reborn!
Pairing: Rokudo Mukuro x Sawada Tsunayoshi
Rate: ……….I don’t know……..55+……….    

 

 

 

 

 

 

 

 

เขาว่ากันว่า ทุกอย่างมักมีสองด้าน..............

  

.............กุหลาบ.....สวยงาม...........แต่แหลมคม.........

 

..............หิมะ.........บริสุทธิ์...........แต่อ้างว้าง..............

 

...............ความมืด.............สงบ..............แต่เงียบเหงา.......

  

.........เช่นเดียวกันกับความรัก...........ทั้งเป็นสุข..................แต่ก็ช่าง......เจ็บปวด เหลือเกิน.........

   

 “นายทำบ้าอะไรของนาย!!!!!”

...........วาจา.............ที่คอยตำหนิ............. 

“พอทีเถอะนะ..........ถือว่าชั้นขอร้องก็ได้.......”

 ...........วาจา.............ที่คอยหักห้าม............

 “นายไม่เหงาบ้างหรอ?”

............วาจา............ที่คอยเป็นห่วง.........

 “งั้น........ชั้นจะอยู่ข้างๆนายเองนะ!”.

..............วาจา...............ที่ให้คำมั่นสัญญา............ 

 

...................ที่ไม่อาจเป็นจริง.......................

 

 

 

 

 

 

  ...............ขอโทษด้วยครับ..................  .....................“....... ว  ......   ....      ........    ล่................ ที่รัก..............”    

 

 

 

 

 

 

นัยน์ตาสองสีปรือขึ้นอย่างเหนื่อยอ่อน ความฝันของอดีตที่เขายังคมจมปลัก

 

สามปีแล้วสินะ.............นับจากวันนั้น...........

  

ดวงตาที่เพิ่งปรือเปิดหลับลงอีกครั้ง

 

“นี่ๆๆ ทำไมที่นี่หนาวจังล่ะ”

“เพราะที่นี่คือโลกของผมไงล่ะครับ”

“แล้ว........นายชอบ.....แบบนี้หรอ?”

“เปล่าหรอกครับ.........”

“.......................”“ก็แค่..........ไม่มีทางเลือก........เท่านั้นล่ะครับ”  

 

............เสียงใสๆ กับบทสนทนาที่แว่วเข้าใบหู.................

 

....................เสียงที่โหยหาอยู่ทุกเมื่อเชื่อยาม......................

   

“หวา~  ให้ตายสิ ที่นี่เดินยากจังเลยแฮะ”

.........เสียง.........ที่แสนจะคุ้นแสนคุ้น................ 

 

นัยน์ตาที่ยังคงปิด หลับลงแน่นยิ่งกว่าเดิม   ราวกับหากไม่ทำเช่นนี้ จะต้องทรมานกว่านี้มากมาย

 

 

 

 ไม่ได้.......หากยังปล่อยให้เป็นเช่นนี้...........

 ..............ผมจะไม่มีวัน............ตัดใจจากคุณ........... 

 ........ได้อีกต่อไป............. 

 

 

“นี่ๆ ทำไมหลับตาอย่างนั้นล่ะ มุคุโร่” เสียงที่แสนจะไพเราะ ยิ่งกว่าเสียงสวรรค์ใดๆ แต่ก็ทรมาน ยิ่งกว่ายาพิษชั้นเลิศใดๆเช่นกัน

 ................ปล่อยผมไปเสียเถอะ................. 

 

“อะไรกัน! ชั้นอุตส่าห์มาหาถึงที่นี่ ยังจะหลับตาหนีอีกหรือไงฮะ!!!” แรงเขย่าที่แขนเริ่มแรงขึ้นเรื่อยๆ

 

 ..............อย่าทรมานผม.........อีกต่อไปเลย.................. 

 

“เฮ้~! ไม่คิดจะลืมตาขึ้นมาเลยจริงๆหรอไงฮะ โรคุโด มุคุโร!!” และแล้วจากแรงเขย่าก็กลายเป็นแรงกระโดดทับ

 

 ............ปลดปล่อยผม............ออกจากคุกนี้ที.................... 

 

“เอ้า! ลืมตาได้แล้วสินะ คราวนี้” นัยน์ตาต่างสีที่จำต้องลืมขึ้นอย่างเลี่ยงไม่ได้ และเป็นดังคาด

 

.........ตาสีน้ำตาลกลมโตสดใส ใบหน้าน่ารัก และริมฝีปากจิ้มลิ้มที่แย้มรอยยิ้มอย่างสะใจ........

 

“เป็นคุณจริงๆด้วย มาอีกแล้วหรือครับ วองโกเล่” ร่างสูงแย้มรอยยิ้มตามปกติ แม้ว่าภายในใจจะร่ำร้องแค่ไหนก็ตาม

 

 .................พอซะทีเถอะ...............ผม................เกลียดความรู้สึกแบบนี้............ 

 

....................อย่าทำร้ายกันแบบนี้..............อีกต่อไปเลยนะครับ.........................   

 

“นายนี่ก็จริงๆเลยนะ ทำกันได้” ร่างของผู้มาใหม่เริ่มบ่นกระปอดกระแปด ทั้งๆที่ริมฝีปากยังพาดผ่านรอยยิ้ม

“ผมก็แค่กำลังพักผ่อน คุณมากวนเองนี่ครับ” รอยยิ้มกวนประสาทแย้มออกมาอย่างอดไม่ได้

“............” ใบหน้างดงามเริ่มมุ่ย

“กำลังหลับอยู่สบายๆ อยู่ดีๆคุณก็มาโหวกเหวกให้หนวกหู”

“.........” ใบหน้างามนั้นเริ่มขมวดคิ้ว

“แถมยังมากระโดดทับ ผมอุตส่าห์ทำเป็นไม่สนใจนึกว่าคุณจะเลิก ที่ไหนได้”

“.............” ครานี้เริ่มหงุดหงิดอย่างชัดเจน

“ไม่ไหวเลยนะครับ นิสัยเสียเป็นเด็กๆเลยจริงๆ เฮ้ออออ~”

“นายก็เด็กเหมือนกันนั่นแหละ!!!!” ระเบิดแตกดังโพละ........

“ยังไงหรือครับ?” คนโดนว่ายักคิ้ว พลางยิ้มเผล่

“ก....ก.........ก็....ก็นายแอบอู้มาหลับกลางวันนี่!!!” ร่างเล็กโวยวาย อ๊ากกกกก ให้เขามาเถียงแพ้หมอนี่ เขาก็ไม่เอาด้วยนะ(ถึงจะแพ้มาประจำก็เถอะ แต่ขอชนะบ้างสิ)

“ถ้าอย่างผมเรียกว่าอู้นอนกลางวัน.........อย่างคุณเรียกอะไรละครับ......”

“เอ๋?”

“ถ้าคุณดูนาฬิกาดีๆ นี่มันตีสองแล้วนะครับ วองโกเล่” รอยยิ้มยียวนกวนส้นย้อนกลับมาอีกครั้ง

“หา!!! งั้นชั้นไปทำงานต่อก่อนล่ะ” บอสรุ่นที่สิบแห่งวองโกเล่แฟมิลี่ลุกลี้ลุกลนกระโจนขึ้น

“ครับ”

“แล้ว.....ห้ามอู้ล่ะ อย่าลืมนะ...........เจ้าบ้า.....” ท้องนภาทำหน้ายู่ใส่ ก่อนจะหายวับไป

“คึหึหึหึหึ  คนอย่างผม ไม่อู้หรอกครับ”

 

 เพราะว่า.............เขาจะรับใช้เพียงท้องนภาผู้นี้เท่านั้น..........มิใช่ใครอื่น................ 

 

...............ผมขอสัญญา...............ด้วยวิญญาณนี้.............  

 

 

 

ทุกครั้งๆที่ได้สนทนากับร่างๆนั้น เขาก็จะมีความสุขขึ้นมา.........

 

แต่ทุกคราที่ร่างนั้นจางหายไป...............เขาจะต้องทนทุกข์ทรมานสาหัสนัก..........

   

เพียงเพราะว่า...........

 

คนๆนั้น..............เป็นเพียงภาพมายา............

 

ไร้ตัวตนจริง...................

 

เป็นเพียงสิ่งหลอกลวง.............

 

เป็นแค่คำโกหก....................โป้ปดกับตัวเอง......................

 

   ......ช่างน่าสมเพชนัก...........ทั้งๆที่รู้......รู้อยู่เต็มอก.........ว่าเป็นแค่ภาพลวง...........

 ........แต่ก็อดหวังไม่ได้......

.......ว่าคนที่คอยอยู่เคียงข้างทุกค่ำคืน.....

  ..........ยังอยู่ตรงนี้........

 ..........อยู่ให้ได้พบเสมอ.....

 

แม้ว่าในความเป็นจริง.........คนๆนั้น................  

 .......................จากไปไกลเสียแล้ว........................   

แต่ขอสักนิดเถอะ................ขอเพียงยามวิกาลเท่านั้น................. ที่ในโลกของเขา...............จะมีผู้เป็นที่รักยิ่ง................  

ขอแค่เพียงได้โอบกอด............ 

ขอแค่เพียงได้สัมผัส................ 

ขอแค่เพียงได้เคียงข้าง......................   

ขอแค่ได้มีคุณ................วองโกเล่ที่รักของผม...............................  

 

   

........ไม่ว่ายังไง........ผม.......ก็ยัง...........รัก...........คุณ...... 

 

 

 

 

รองเท้าหนังชั้นดีกระทบกับผืนดิน ผ่านหมู่มวลดอกไม้นานาพันธุ์ที่ถูกปลูกไว้ในที่พิเศษ

 

 ..................สุสานวองโกเล่..............   

 

แล้วร่างสูงผู้ย่างก้าวเข้ามารบกวนวิเวกแห่งสวนก็หยุดลงน่าป้ายหินที่มีสัญลักษณ์ ‘X’  มือเรียววางช่อดอกไม้สีขาวพิสุทธิ์ลงตรงหน้าแผ่นศิลา

   

“............ยังคิดถึงเสมอนะครับ.....................วองโกเล่......................หลับให้สบายเถอะครับ.........”

   

===================== THE END ======================

 

  ขุดฟิคเก่ามาลงกันลืมบล็อกตัวเอง ช่างเจริญจริงๆ  ฟิคเรื่องแรกค่ะ มาอ่านแล้วรุสึกว่า จุดมันช่างเยอะจริงๆว้อยยยยย~!! อ่านะ แต่คิเกียดแก้ - -*

ปล.จะทยอยเอาฟิคเก่าๆมาลงเล่นๆนะคะ แหะๆ

edit @ 11 May 2008 23:28:34 by D_Eriz

The Sky has disappeared By: D_Eriz Sercrey
Fandom: Katekyo Hitman Reborn!
Pairing: Rokudo Mukuro x Sawada Tsunayoshi
Rate: ……….I don’t know……..55+……….   

 

 

 ................แสงแดด..............   

 

 ................สายลม...............    

 

.................เม็ดฝน...............   

 

 ............ก้อนเมฆ...............   

 

 ................สายฟ้า............    

 

 ..............ม่านหมอก.................    

 

 

...................ทุกสิ่ง...........ต่างผูกตนไว้กับ.................  

 ……………..   

 

  ...................ท้องฟ้า....................         

 

 

 .............ม่านหมอกที่เย็นยะเยือก.........................กับจิตใจอันอ้างว้าง................   

 

 .........เขาต้องทนอีกนานไหม?......    

.............ต้องอยู่อย่างนี้อีกนานมั้ย?.........   

 .........จะมีใครมากปลุกเขาบ้างไหม?........    

 

 

.........ปลุกเขาไปจากที่นี่..............     

 

........ที่ๆมืดมน...........เหลือเกิน.........       

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  ................ม่านหมอกนี้............อะไรกัน?..................   

 

 

..................ทำไมถึงเย็นเยียบจังนล่ะ................ 

 

 

  ....................คุณสายหมอกไม่มีความสุขงั้นหรอ?...................   

 

………………………ทำไมล่ะ?..........................  

 

 

  ................อยากจะช่วย................   

 

...........................อยากจะช่วยจริงๆ...............................      

 

 

 

 

 

แสงตะวันสาดส่อง สายลมพัดแผ่วเบา ร่างเล็กๆของเด็กหนุ่มผู้หนึ่งกำลังเดินเอื่อยๆไปตามทางเดิน  วันนี้เขาเดินคนเดียว เพราะเพื่อนทั้งสองติดธุระ แม้ว่าโกคุเทระจะทำท่าไม่อยากทิ้งเขาไว้คนเดียวก็เถอะ  

แต่คิดแล้วก็ทั้งขำทั้งอดกลุ้มไม่ได้ นี่เขาโตแล้วนะ ยังห่วงกันจริง  แต่ก็รู้สึกดีนะ ฮะๆๆ 

“แต่วันเงียบๆแบบนี้ ก็สวยไปอีกแบบจริงๆนะเนี่ย....” สึนะพึมพำพลางยิ้มให้กับตนเอง ชีวิตของเขาวุ่นวายมาตลอดตั้งแต่รีบอร์นโผล่เข้ามา เรื่องมากมายเกิดขึ้น แม้ว่าอย่างนั้น เขาก็อดสนุกไม่ได้กับมิตรภาพที่ไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน

.............. แต่ใช่ว่าจะมีแต่ความสุข คนสำคัญของเขาต้องบาดเจ็บ แม้ว่าทุกคนจะตั้งใจไว้ก็ตาม................

 “แต่ทุกคนก็ปลอดภัยดีแล้วนี่นะ......” ใช่.......ทุกคนปลอดภัยดี..........และกับมาเคียงข้างเขาอีกครั้ง.... 

ยกเว้นเพียง..........  

 

.......สายหมอกผู้โดดเดี่ยว........  

 

 “นายอยู่ไหนของนายกันนะ.........มุคุโร่............”    

 

 

 

 .......ณ คุกวินดีเช่.......  ในหลอดทดลองสีฟ้าใส ร่างๆหนึ่งถูกตรึงอยู่ในนั้น  

ไร้ซึ่งอิสรภาพ......

ไร้ซึ่งความรู้สึก………….  

ไร้ซึ่งแม้กระทั่ง........หัวใจ....... 

 

 ............เพราะแม้แต่ลมหายใจ..............ยังถูกพรากไปเลยนี่..............        

 

 

 

 

 

..........ม่านหมอกที่เย็นเยียบ............กับความมืดมิด................  

 

ที่นี่....ที่ไหนกันเนี่ย......  

 

 เขามาที่นี่ได้ยังไงกัน........เมื่อกี๊เขายังอยู่ในห้องของตนเองอยู่เลยนี่นา...........  

ร่างเล็กเริ่มหันซ้ายหันขวา แต่ก็เปล่าประโยชน์ ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็เจอกับความมืดมิดที่เย็นดุจน้ำแข็ง    

 

ต๊อก......ต๊อก.......ต๊อก.......

เสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาทำให้สึนะชะงัก ดวงตากลมโตเพ่งมองไปยังเงาร่างเบื้องหน้า 

น่าแปลก......ทั้งๆที่ไม่มีแสงสว่างสาดส่องมาสักนิด แต่เขากลับมองเห็นตนเองได้   

 ร่างเบื้องหน้าก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆจนพอสังเกตได้ว่าเป็นบุรุษ  

ร่างปริศนายังคงก้าวเข้ามาอย่างมั่นคง

 

จนกระทั่งเริ่มหันรางๆ รูปร่างแบบนี้มัน........ 

 

 

  “วองโกเล่.....?”    

 

 

 

นัยน์ตาสีน้ำตาลใสเบิกกว้าง     

 

 

เสียงนี้มัน!!!!    

 

 

 

“นาย!!!” 

 

 

 ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++คลอดออกมาจนด้ายยยย~- -* ที่จริงตอนแรกกะเป็นฟิคสั้น แต่ไหงกลายเป็นฟิคยาวได้ก้อไม่รุ 55+ ถ้ามีแรงฮึดพอจาปั่นต่อลาน้า~(ว่าแต่ เราไม่อัพจนบล็อกเน่าแล้วนี่หว่า? - -* กรำเป็ดๆ) ปล.ดองนานชัวร์ ช่วงนี้การเรียนตกต่ำสุดๆ ให้ตายสิ!